Emerson stawiał filozofii zadania praktyczne również moralne. Był platonikiem: uważał przyrodę zbyt "Bożą metodę" nauczania nas prawdy, panteistycznie postrzegając jej duchową jedność. Filozofia Emersona, która miała natchnąć wewnątrz człowieka zaufanie do siebie (jako sprzęt celów Bożych) także dumę ze swojego posłannictwa, prowadziła od czasu idealizmu do liberalnych poglądów politycznych określając na w żółwim tempie jankeski wysoki poziom filozofowania.