Ralph Waldo Emerson (ur. 25 maja 1803, zm. 27 kwietnia 1882) – jankeski wieszcz również eseista, uznany ze swojego talentu oratorskiego; jeden z w najwyższym stopniu wpływowych myślicieli również pisarzy XIX wieku, zwolennik demokratycznego egalitaryzmu; uważany zbyt filozofa idealizmu, który twórczo kontynuował idealistyczne wizje stosunku pośród człowiekiem i Absolutem Platona, św. Augustyna również George'a Berkeleya. Autor mowy Uczony amerykański nazywanej "intelektualną deklaracją niepodległości" (Intellectual Declaration of Independence). Od 1836 związany z bostońskim Klubem Transcendentalistów. Przedstawiciel romantyzmu wewnątrz poezji amerykańskiej.
Tradycyjnie zwany mędrcem z Concord[1], zaś wskroś Adama Mickiewicza określany mianem Sokratesa amerykańskiego[2]. Pod względem wpływu plus głoszonych postulatów zestawiany wielokrotnie do Fryderyka Nietzschego[3] (wcześniej od chwili niemieckiego filozofa wprowadził zrozumienie "śmierci Boga"[4]); twórca tzw. filozofii życia także przeważający podżegacz późniejszych kierunków filozoficznych takich jako praktycyzm Williama Jamesa, intuicjonizm Henri'ego Bergsona to znaczy XX trwały egzystencjalizm. Jego wpływ stał się zauważalny podobnie wewnątrz poezji amerykańskiej w taki sposób znaczących autorów jako Walt Whitman oznacza to Allen Ginsberg.
Ralph Waldo Emerson nie stworzył spójnego systemu filozoficznego. Również mowa jego mów plus pism był (w duchu rewolucyjnych poglądów myśliciela) próbą zerwania z tradycją oraz odkrycia nowego środka wyrazu. Richard Rorty napiał o dziełach Emersona, że nie są one "ani historią intelektualną, ani filozofią moralną, ani epistemologią, ani społecznym proroctwem, na to samo wszystkim tym zmieszanym do wnętrza zmieniony gatunek"[5].